teatr rodzaju

Strona projektu

„Ze znanego w nieznane” to nielinearna opowieść o końcach świata. Końcach świata, które możemy przeżyć, by zadać sobie pytanie: czym są naprawdę? I kim jesteśmy my, ci, którym udało się uniknąć zagłady. Kogo spotykamy w świecie, w którym nic nie jest trwałe? Czy owo spotkanie będzie tylko zaznaczeniem swojej obecności, czy może lustrem, w którym możliwe jest znalezienie innego bliskiego?
Nadzieja wyłania się z zadanego pytania.
Z samotności, w której ktoś wypowiada wątpliwość po stokroć milczaną do siebie.
I tak we wspólnej niewiedzy możliwe jest poznanie.

Praca nad spektaklem oparta jest na treningu aktorskim Jolanty Cynkutis i Khalida Tyabji, w którym ciało, ruch, gest jest nie tylko narzędziem do tworzenia roli, ale również jest procesem badawczym, prowadzącym do kwestionowania wszystko co oczywiste i odkrywania tego, co prawdziwe.
Trening aktorski jest inspiracją dla wyobraźni, a ta impulsem dla ciała, ponieważ w tej tradycji teatralnej poznanie tego, co pierwotne, a następnie twórcze przekształcanie w odpowiedni dla postaci znak, jest kluczowe.

Podwójność każdego działania, dwuwektorowość opiera się na założeniu, że jeśli działanie jest prawdziwe, musi istnieć dla niego przeciwwaga. Świadomość tego procesu to głęboka wiedza na temat własnych ograniczeń, pokonywanie ich, by móc poznać istotę tego co teatralne, czyli stwarzania nowej przestrzeni i umiejscowienia w niej jednostki ludzkiej.

Celem tworzenia tego spektaklu było poznanie w jakim stopniu to co znane w naszym ciele, to co stereotypowe może poprowadzić nas w kierunku odkrycia nowego czy to ruchu czy obrazu, środka wyrazu. W metodzie Jolanty Cynkutis duży nacisk położony jest na to, by w trakcie pracy nad rolą zrezygnować również z siebie, w takim sensie, że każda czynność, gest czy dźwięk nie jest zapożyczony z tego kim byliśmy czy jesteśmy, ale jest budowany od nowa, rezygnacja jest porzuceniem tego co stare, wyuczone. By osiągnąć zamierzony efekt wymagana jest intensywna praca warsztatowa. Tworzenie spektaklu to codzienny trening, podzielony na część fizyczną i część improwizacyjną. Ta druga jest procesem badawczym, wymianą wniosków pomiędzy aktorami, pogłębianiem, zmianą kierunków poszukiwań.

Projekt Ze znanego w nieznane, jest bezkompromisowy, wymaga pełnego zaangażowania gdyż tylko w taki sposób możliwe jest pełne poznanie siebie a tym samym zbudowanie takiej opowieści, która z szacunku dla widza, będzie po prostu i aż prawdziwa. Poszukiwania w trakcie warsztatów i improwizacje nie mają za zadanie wzbogacić tylko ich uczestników, ale także zbudować precyzyjną strukturę, która w postaci spektaklu, będzie nosiła istotne wartości dla widza.

Prace nad spektaklem oparte są na wierszach Wisławy Szymborskiej, Sylvii Plath, Anny Świrszczyńskiej i tekstach Samuela Becketta.